Ku Pamięci tym co byli.

 

Marilyn Monroe ("MM"), właśc. Norma Jeane Mortenson, Norma Jeane Baker (ur. 1 czerwca 1926 w Los Angeles, zm. 5 sierpnia 1962 tamże) − amerykańskamodelka i aktorka filmowa, gwiazda filmowa, legenda światowego kina lat 50. i 60. XX w.

Kariera

                          Jako modelka prezentowała kostiumy kąpielowe. 29 lipca 1946 została zauważona przez Howarda Hughesa, szefa studia filmowego RKO, a w sierpniu wezwana do biura Bena Lyona, kierownika ds. obsady. Tam obrała pseudonim sceniczny Marilyn (imię Marilyn Miller (1898–1936), aktorki, wybrane przez Lyona) Monroe (nazwisko panieńskie matki), lecz pierwszy kontrakt (za namową agenta) podpisała z wytwórnią filmową 20th Century Fox.

W latach 1947-1948 wystąpiła w kilku filmach, z których żaden nie odniósł większych sukcesów i wytwórnia filmowa 20th Century Fox nie przedłużyła z nią kontraktu.

Wróciła do zawodu modelki oraz wstąpiła do szkoły aktorskiej. W 1949 pozowała nago do zdjęć, które w 1953 (kupione przez Hugh Hefnera) ukazały się w pierwszym numerze Playboya.

W 1950 zagrała małe role w kilku filmach, dwie z nich zauważyli widzowie i producenci. W 1952 (już jako znana aktorka) po raz pierwszy jako "platynowa blondynka" wystąpiła w filmie Małpia kuracja, a w 1953 w filmie Mężczyźni wolą blondynki, który przyniósł jej status gwiazdy i sławę. Platynowe blond włosy i malowane na policzku znamię, charakterystyczne znaki uwodzicielskiego stylu, były tak naprawdę inspirowane wizerunkiem artystycznym Jean Harlow, aktorki lat trzydziestych wylansowanym w filmie Platynowa blondynka (1931)

W początku lutego 1952 poznała Joego DiMaggio, słynnego baseballistę, a 14 stycznia 1954 po raz drugi wyszła za mąż. 27 października 1954, po 274 dniach burzliwego małżeństwa (ona niewierna, on zazdrosny) rozwiedli się.

15 września 1954 wystąpiła w słynnej scenie z uniesioną podmuchem z kanału wentylacyjnego metra białą sukienką, w trakcie realizacji filmu Słomiany wdowiec w Nowym Jorku. Podczas zdjęć Monroe, spotkała tam aktorkę Ginę Lollobrigidę.

12 grudnia 1955 spotkała podczas premiery filmu Tatuowana róża aktorkę Jayne Mansfield.

29 czerwca 1956 po raz trzeci wyszła za mąż za Arthura Millera, dramaturga, dokonując konwersji na judaizm reformowany. W trakcie najdłuższego małżeństwa dwukrotnie poroniła. 29 października 1956 uczestniczyła (między innymi z Brigitte Bardot) w dorocznej gali z udziałem Elżbiety II w Empire Theatres w Londynie. 20 stycznia 1961, po przeszło czterech latach małżeństwa, para rozwiodła się. Rozstanie przypieczętowali wspólnym filmem (o sobie) Skłóceni z życiem, któregoscenariusz napisał Miller, a wystąpiła w nim Marilyn.

Nadużywała alkoholu i barbituranów, popadała w coraz częstsze i dłuższe depresje, chorowała na bulimię, sprawiała coraz większe problemy na planie, opóźniając realizację filmów. Wraz z rozpoczęciem zdjęć do filmu Słodki kompromis stała się bardziej punktualna. Niechęć reżysera do aktorki, złe traktowanie przez wytwórnię Fox(oskarżającą ją niesłusznie o opóźnianie zdjęć) spowodowało rozwiązanie umowy z wytwórnią. Kroplą przelewającą czarę było opuszczenie planu, aby zaśpiewać Happy Birthday z okazji 45 urodzin Johna F. Kennedy'ego.

Śmierć

5 sierpnia 1962 znaleziono ją martwą w jej domu w Brentwood w Los Angeles, nagą na łóżku ze słuchawką telefoniczną w dłoni. Przyczyną zgonu, wg protokołu z sekcji zwłok, było przedawkowanie środków nasennych (barbituranów), choć nadal niewyjaśnione są ostatecznie tajemnicze okoliczności jej śmierci

Istnieją hipotezy, iż nie był to przypadek, a morderstwo (zaaplikowanie leków) upozorowane na samobójstwo, z powodu jej związków z rodziną Kennedych oraz komunistami. Aktorka romansowała zarówno zJohnem F. Kennedym, jak i jego bratem, Robertem F. Kennedym. Pojawiały się więc spekulacje, że miała dostęp nie tylko do sypialni tych dwóch polityków, ale także do tajemnic państwowych i stała się z tego powodu zagrożeniem dla wpływowych kręgów politycznych. Za śmierć Marilyn obwiniano amerykańskie służby specjalne, a nawet samą rodzinę Kennedych. Silny wpływ na popularność hipotezy o morderstwie miał fakt, że zamordowano Johna F. Kennedy'ego i jego brata Roberta F. Kennedy'ego.

Michael Joseph Jackson (ur. 29 sierpnia 1958 w Gary w stanie Indiana, zm. 25 czerwca 2009 w Los Angeles) – amerykański muzyk, artysta estradowy, tancerz, kompozytor, autor tekstów i filantrop, którego kariera i życie osobiste stały się ważną częścią kultury masowej ostatnich czterech dekad. Znany jako jeden z najlepszych wykonawców muzyki pop i jeden z najpopularniejszych muzyków w historii, nazywany „Królem Popu"

1958-1977: Dzieciństwo i początki kariery

                              Michael Jackson urodził się w Gary w stanie Indiana. Był siódmym z dziewięciorga dzieci, a zarazem piątym z sześciu synów w robotniczej rodzinie Josepha i Katherine Jackson. Katherine, będąca Świadkiem Jehowy, wychowywała dzieci w swej wierze bez udziału ojca. W wieku 17 lat Michael Jackson został ochrzczonym Świadkiem Jehowy. Według wywiadów udzielonych po latach przez samego Michaela, ojciec, który był późniejszym menadżerem ich zespołu muzycznego, potrafił być bezwzględny w dyscyplinie narzucanej dzieciom i nie powstrzymywał się od przemocy fizycznej wobec nich. Sam ojciec Jacksona, Joe, przyznał w 2003 roku, że regularnie bił Michaela.

Michael Jackson ujawnił swój talent muzyczny w bardzo wczesnym wieku. W 1964 roku, wraz z bratem Marlonem przyłączył się do nowo założonego przez braci Jackie, Tito i Jermaine zespołu The Jackson Brothers. Początkowo Michael wspomagał muzyków grą na kongach i tamburynie, by w późniejszym czasie wspólnie z Jermainem wykorzystywać swoje umiejętności wokalne. W tym okresie chłopcy dali wiele koncertów w stanie Indiana, zaś po wygraniu lokalnego konkursu młodych talentów w 1966 r. (wykonując piosenkę zespołu The Temptations – "My Girl", śpiewaną przez Michaela) zaczęli grać profesjonalne koncerty w Chicago oraz na Środkowym Zachodzie(Midwest) Stanów Zjednoczonych. Wiele z tych koncertów odbyło się w cieszących się złą sławą klubach nocnych dla czarnoskórych, w miejscach zwanych "Chitlin' Circuit", gdzie młodzi chłopcy musieli grać przed występami striptizerek.

Kiedy grupa zmieniła nazwę z The Jackson Brothers na The Jackson 5 w 1966 r. młody Michael podzielił obowiązki wokalisty ze swoim bratem Jermainem. W 1968 r. zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Motown Records. Wkrótce po podpisaniu umowy zespół zyskał status gwiazdy dzięki hitom z pierwszych czterech singli: "I Want You Back", "ABC", "The Love You Save" i "I'll Be There", które znalazły się na pierwszych miejscach listy przebojów Billboardu. W tamtym czasie młody Jackson rozpoczął karierę jako artysta solowy, wydając albumyGot to Be There (1972) i Ben (1972). Płyty te, nagrane z The Jackson 5, zostały wydane pod szyldem tego zespołu; znalazły się na nich odnoszące sukcesy single "Got to Be There", "Ben" i nowa aranżacja piosenki „Rockin' Robin”.

Po 1973 roku sprzedaż płyt grupy zaczęła spadać, a sam zespół zaczął narzekać na kontrolę ich twórczości przez wytwórnię Motown. W konsekwencji sporów w 1976 r. grupa podpisała nowy kontrakt z wytwórnią CBS Records. W odpowiedzi Motown Records wytoczył grupie serię procesów z powodu naruszenia warunków kontraktu, w rezultacie których Jacksonowie stracili prawa do używania nazwy i logo The Jackson 5. Z zespołem pożegnał się również Jermaine Jackson, który ze względu na swój związek z córką prezesa Motown, Berry'ego Gordy, wolał związać się z jego wytwórnią. W tej sytuacji zespół zmienił nazwę na The Jacksons, włączając do składu – na miejsce Jermaine'a – najmłodszego brata Randy'ego Jacksona. W tym składzie bracia kontynuowali swą karierę, koncertując po Stanach Zjednoczonych i za granicą. Pomiędzy 1976 a 1984 r. wydali kolejne sześć albumów, od 1983 r. działając jako sekstet ponownie w składzie z Jermainem. Od 1976 do 1984 Michael Jackson był głównym kompozytorem w zespole, tworząc hity takie jak "Shake Your Body (Down to the Ground)", "This Place Hotel" (pierwotnie: "Heartbreak Hotel") i "Can You Feel It".

W 1978 r. Jackson zagrał stracha na wróble w filmie "Czarnoksiężnik z Krainy Oz", z przyjaciółką Dianą Ross w roli Doroty. Piosenki z musicalu zostały zaaranżowane przez Quincy'ego Jonesa, który nawiązawszy znajomość z Jacksonem podczas produkcji filmu, postanowił wyprodukować jego kolejne albumy, w tym – jak się miało okazać – przełomowy Thriller.

1979-1981: Okres Off the Wall

Album Off the Wall, wydany w 1979 r. jako 5. solowy album artysty, zawierał takie utwory jak "Don't Stop 'Til You Get Enough" i "Rock with You", które wkrótce opanowały listy przebojów. Płyta znalazła się na trzecim miejscu na liście albumów Billboardu, utrzymując się przez 48 tygodni w pierwszej dwudziestce. Produkcją wydawnictwa zajęli się wspólnie Quincy Jones i Michael Jackson, zaś za muzykę i teksty, obok samego Jacksona, odpowiedzialni byli Rod Temperton, Stevie Wonder i Paul McCartney. Album stał się sygnałem nadejścia nowego Michaela Jacksona, niezależnego od swych braci w dalszej karierze, co po czasie potwierdziła również liczba sprzedanych płyt – światowy nakład osiągnął 20 milionów egzemplarzy.

W styczniu 1980 r. Jackson zdobył pierwsze nagrody American Music Awards za swoje dokonania solowe w kategorii "Najlepszy album Soul/R&B" (za Off the Wall), "Najlepszy męski wykonawca Soul/R&B" i "Najlepszy singel Soul/R&B" (za "Don't Stop 'Til You Get Enough"). Wkrótce zdobył również dwie nagrody Billboard Awards (dla "Najlepszego czarnoskórego artysty" i „Najlepszy album czarnoskórego artysty”), a jego status gwiazdy dodatkowo potwierdziła nagroda Grammy za "Najlepsze męskie wykonanie" piosenki "Don't Stop 'Til You Get Enough".

Ponad dwadzieścia pięć lat po premierze płyta Off the Wall pozostaje jednym z najważniejszych momentów w muzycznej karierze Jacksona, który rozpoczął jego dominację na rynku muzyki pop. W 2003 r. w rankingu stacji telewizyjnej VH1 Off the Wall zajęła trzydzieste szóste miejsce na liście albumów wszech czasów; na liście 500 Najlepszych Albumów Wszech Czasów magazynu Rolling Stone znalazła się natomiast na 68. miejscu.

Śmierć

25 czerwca 2009 o godzinie 12:21 do wynajmowanej przez Jacksona rezydencji w Holmby Hills w Los Angeles wezwano pogotowie ratunkowe po tym, jak próbyreanimacji Jacksona przez jego osobistego lekarza nie powiodły się Muzyk został przewieziony do szpitala uniwersyteckiego UCLA Medical Center, gdzie według brata Jacksona, Jermaine'a, był resuscytowany przez ponad godzinę. Zgon potwierdzono o godz. 14:26 czasu lokalnego (23:26 czasu polskiego). Podaną do wiadomości publicznej przyczyną śmierci było nagłe zatrzymanie krążenia. Sekcję zwłok Jacksona przeprowadzono 26 czerwca 2009, jednak jej ostateczne wyniki ogłoszone zostaną po badaniach toksykologicznych, które według oficjalnego oświadczenia rzecznika prasowego zakładu medycyny sądowej w Los Angeles (Los Angeles County Coroner) tzw. koronera, mogą potrwać do 6 lub 8 tygodni^[. Policja z Los Angeles zapowiedziała wszczęcie śledztwa w sprawie śmierci muzyka. W listopadzie 2011 roku, po trwającym dwa lata dochodzeniu, osobisty lekarz Michaela Jacksona – Conrad Murray – został uznany winnym nieumyślnego zabójstwa piosenkarza, poprzez podanie propofolu. Stosowanie tego środka w warunkach domowych jest niedozwolone.

Whitney Elizabeth Houston (ur. 9 sierpnia 1963 w Newark, zm. 11 lutego 2012 w Beverly Hills) – amerykańska piosenkarka muzyki pop i R&B, aktorka, producentka filmowa, aranżerka, autorka piosenek i była modelka. Wg księgi rekordów Guinnessa była najczęściej nagradzaną artystką muzyczną w dziejach. Jej sukces otworzył drzwi innym czarnoskórym kobietom do sukcesu w filmach i muzyce pop.

Z powodu swojego potężnego, przeszywającego pop-gospelowego głosu^[ często nazywana "The Voice" (Głos).

W latach 80. XX wieku była pierwszą afroamerykańską artystką, która regularnie pojawiała się w stacji MTV, w czasach kiedy dominował rock "białych" ludzi. Jej pierwszy album stał się najlepiej sprzedającym się albumem debiutanckim solowej artystki w dziejach. Houston była pierwszą kobietą, która zadebiutowała na pierwszym miejscu na liście Billboard 200 i jej kolejnych siedem singli pojawiło się na 1. miejscu na liście Billboard Hot 100. W latach 90. wHollywood, wystąpiła w filmie Bodyguard, który odniósł duży sukces kasowy. Ścieżka dźwiękowa do tego filmu stała się najczęściej kupowanym soundtrackiem w dziejach, a singel I Will Always Love You znalazł się na 4. miejscu w zestawieniu najlepiej sprzedających się kobiecych singli w historii (na 3. w zestawieniu wokalistek – zaraz po My Heart Will Go On Céline Dion oraz TiK ToK Keshy), zajmując ostatecznie 16. miejsce na liście najlepiej sprzedających się singli na świecie w zestawieniu wszech czasów (rozszedł się w nakładzie ponad 12 mln egzemplarzy).

Była jedną z najlepiej sprzedających się gwiazd, podczas ponad 25-letniej kariery jej albumy i single rozeszły się w nakładzie przekraczającym 170 milionów egzemplarzy. RIAA sklasyfikowała artystkę na 4. miejscu najlepiej sprzedających się wokalistek w Stanach Zjednoczonych, gdzie łączna sprzedaż jej albumów przekroczyła 55 milionów egzemplarzy. W 2008 magazyn Billboard umieścił ją na 4. miejscu listy 100 najpopularniejszych artystów. Została także uznana przez magazyn Rolling Stone za jedną ze 100 najlepszych gwiazd muzyki wszech czasów.

2006–2012

                                                         9 grudnia 2009 rozpoczęła światową trasę koncertową pod nazwą Nothing But Love Tour. Była to pierwsza jej trasa koncertowa od ponad 10 lat, mająca być wielkim powrotem gwiazdy na scenę. Jednak słabe recenzje występów postawiły pytania o to, czy artystka powinna kontynuować występy. Trasa jednak odbyła się zgodnie z planem i zakończyła się 17 czerwca 2010. W jej ramach Houston zagrała 50 koncetów w Azji, Europie i Australii.Po zakończonym sukcesem leczeniu odwykowym w 2006 rozwiodła się z Bobbym Brownem i zyskała prawa rodzicielskie do opieki nad ich jedyną córką, Bobbi Kristina. Artystka zaczęła odzyskiwać dawną sławę, biorąc udział w różnych ważnych wydarzeniach muzycznych. Nagrała piosenkę "Family First" z Dionne Warwick i Cissy Houston do filmu Daddy's Little Girls. W marcu 2007 Clive Davis oznajmił, że Whitney pracuje nad jej pierwszym od 4 lat studyjnym albumem. Chociaż data premiery i tytuł płyty nie była jeszcze znana, wiadomo już było kogo produkcje zawierać będzie album; jest to m.in. will.i.am, Ne-Yo, R. Kelly^[, John Legendi inni. W międzyczasie wytwórnia Arista wydała The Ultimate Collection Whitney Houston. Album kompilacyjny jako pierwszy zawiera wszystkie single-hity na jednym CD. Płyta zadebiutowała na 5. miejscu w Wielkiej Brytanii z ogólną sprzedażą 37 228 egzemplarzy i ostatecznie uplasowała się tam na 3. miejscu. W grudniu 2007 przyjechała doKuala Lumpur, gdzie została dobrze przyjęta. Jej występ został pozytywnie oceniony. Clive Davis ogłosił później, na sympozjum Billboardu w Nowym Jorku, że album zostanie wydany po okresie wakacyjnym. W maju 2008 wzięła udział w festiwalu w Maroko. Także i ten występ spotkał się z pozytywnym przyjęciem. W lipcu 2008 przeciekła do internetu piosenka Whitney, zatytułowana "Like I Never Left" wyprodukowana przez Akona, którego także można usłyszeć w piosence. Akon wypowiedział się publicznie, iż ta piosenka nie jest finalną wersją. Zaprzeczył też pogłoskom, iż jest to singiel. Nowa płyta Whitney ma być symbolem powrotu wielkiego głosu. W kwietniu 2009 roku pojawił się w sieci tytuł pierwszego singla pt. "I Didn't Know My Own Strength" co po polsku oznacza: "Nie znałam swojej siły", zdecydowano jednakże, że utwór ten nie zostanie ostatecznie wydany jako singel promujący album. Na początku czerwca, na oficjalnej stronie piosenkarki podano datę premiery jej nowego albumu – 1 września 2009 płyta otrzymała tytuł I Look to You. Płyta spotkała się z dobrym przyjęciem krytyków i fanów, odniosła także sukces komercyjny, sprzedając się w łącznym nakładzie wynoszącym około 2,5 miliona egzemplarzy^[59]. Album promowały single "Million Dollar Bill" oraz tytułowa kompozycja – I Look To You , które dotarły do czołówek list przebojów w wielu krajach (utwór Million Dollar Bill zdobył szczyt listy najpopularniejszych singli w Polsce – Polish National Top 50). Album I Look To You zadebiutował na 1 miejscu amerykańskiej listy sprzedaży Billboard 200 z tygodniową sprzedażą wynoszącą 305 000 egzemplarzy, ostatnim albumem artystki, który tego dokonał była płyta Whitney z 1987. We wrześniu 2009 udzieliła pierwszego od siedmiu lat wywiadu w program Oprah Winfrey. Został on okrzyknięty najbardziej oczekiwanym wywiadem gwiazdy muzycznej dekady. Wokalistka opowiedziała m.in. o przerwie w swojej karierze muzycznej oraz o używaniu narkotyków (kokainy i marihuany) w czasie jej związku z Bobbym Brownem. W ramach promocji albumu wystąpiła w kilku europejskich telewizjach, dając występy w popularnych programach telewizyjnych. Houston wykonała utwór I Look To You w niemieckim programie Wetten Dass. Trzy dni później zaśpiewała Million Dollar Bill w jednym z programów francuskiej telewizji La Grand Journal. Wystąpiła także w brytyjskiej edycji programu The X Factor. Mimo słabych recenzji brytyjskich krytyków, singel I Look To You awansował na 5 miejsce listy najpopularniejszych singli w Wielkiej Brytanii (pierwszy utwór artystki w brytyjskim Top5 od ponad dekady), a album po trzech tygodniach od wydania uzyskał w Wielkiej Brytanii status złotej płyty za sprzedaż ponad 100 000 egzemplarzy. Kilka dni później wystąpiła we włoskiej edycji programu The X Factor uzyskując pozytywne recenzje. Została także nagrodzona złotą płytą za sprzedaż ponad 50 000 egzemplarzy albumu I Look To You we Włoszech. W listopadzie 2009 wystąpiła z utworem I Didn't Know My Own Strength na gali American Music Awards 2009 w Los Angeles zbierając najlepsze recenzje spośród wszystkich zaprezentowanych podczas gali. Dwa dni później zaprezentowała oba utwory promujące album w finale 9 edycji programu Dancing With The Stars. W grudniu 2009 roku RIAA nadała albumowi I Look To You status platynowej płyty za sprzedaż ponad miliona egzemplarzy płyty w Stanach Zjednoczonych. Płyta nie otrzymała jednakże żadnej nominacji do nagrody Grammy. 26 stycznia 2010 z okazji 25. rocznicy ukazania się jej debiutanckiego albumu wydała jego reedycję pod nazwąWhitney Houston – The Deluxe Anniversary Edition^[. W styczniu 2010 została nominowana do nagród NAACP Image w kategoriach: najlepsza wokalistka i najlepszy teledysk. Artystka zwyciężyła w drugiej kategorii, zdobywając nagrodę za teledysk do singla I Look To You. 16 stycznia otrzymała nagrodę BET Honors za 25-letnią aktywność na scenie muzycznej. Wokalistka ponadto uzyskała nominację do nagrody Echo Awards (niemiecka wersja nagrody Grammy) w kategorii najlepszy artysta międzynarodowy.

W kwietniu 2010 brytyjska gazeta The Mirror ogłosiła, że Whitney Houston myśli o nagraniu swojego ósmego studyjnego albumu. Artystka podjęła ponowną współpracę z takimi artystami jak will.i.am, był on prawdopodobnie główną osobą, która miała współpracować z artystką podczas prac nad jej kolejnym wydawnictwem.

W 2012 wystąpiła w filmie "Sparkle" – remake'u hitu z 1976. To jej pierwsza rola od czasu występu w 1996 w filmie "The Preacher's Wife". Ostatni raz zaśpiewała 9 lutego 2012 utwór Yes Jesus Loves Me.

Odeszła 11 lutego 2012 w Beverly Hills ok. 16:00 czasu pacyficznego w swoim pokoju w Beverly Hilton Hotel, w wieku 48 lat, mimo reanimacji, nie udało się jej uratować. Pochowana w sobotę, 18 lutego w jej rodzinnym mieście Newark (stan New Jersey), w kościele baptystów, w którym śpiewała jako dziecko. Ceremonię rozpoczął występ chóru gospel, a zakończyło odtworzenie jej największego przeboju "I Will Always Love You". "Whitney jest już w domu" – powiedział Kevin Costner w mowie pogrzebowej; Pierwotne spekulowano, że przyczyną śmierci sławnej piosenkarki, było przedawkowanie leków przeciwdepresyjnych i alkoholu oraz narkotyków. Wykluczało się utonięcie, co miało znajdować potwierdzenie w wyniku sekcji zwłok. 22 marca 2012 roku Rzecznik biura koronera w Los Angeles Craig Harvey poinformował jednak ostatecznie, że Houston „zmarła wskutek przypadkowego utonięcia, lecz ciągłe zażywanie kokainy i problemy z sercem znacząco przyczyniły się do jej śmierci”. Oświadczył też, że testy toksykologiczne wykazały w ciele zmarłej ślady kokainy, marihuany, leku przeciwlękowego, środka zwiotczającego mięśnie i antyhistaminę. Zażycie kokainy było znaczącym czynnikiem który przyczynił się do utonięcia.

                                       (źródło wolna encyklopedia)

           Nie tylko zapisali się w Historii

Ale i w naszych sercach,a ich muzyka i artyzm 

  pozostaną nieśmiertelne tak jak i oni sami

                   w naszych Sercach.